Toen ik bij aankomst in Adelaide 's avonds laat de bus (vanaf het
vliegveld naar centrum) uitstapte had ik geen idee waar ik heen moest.
Maar op de hoek van de straat was een discotheek met 3 uitsmijters
voor de deur en gelukkig was 1 ervan zo vriendelijk om mij persoonlijk
af te zetten voor de deur van het hostel. Voelde toch wel even fijn
zo'n persoonlijke bodyguard :-)
De dagen in Adelaide stonden in 't teken van het weerzien met
bekenden. En dat kwam eigenlijk precies op het goede moment, want ik
had de 1e dag in Adelaide namelijk mijn eerste dipje: het was koud en
slecht weer, ik had mijn gezicht verbrand (dat verdomde gat in de
ozonlaag ook..), het was zondag, dus in de stad viel ook niet zoveel
te beleven en ik ergerde me aan het onverstaanbare gebrabbel van mijn
2 chineze roommates. En door dit alles kreeg ik toch wel een beetje
heimwee.Gelukkig was het 's avonds nog wel gezellig in het hostel en
bij de Halloween-party (In het vliegtuig werd ik uitgenodigd door een
jongen uit Adelaide om samen met hem, zijn vriendin en vrienden naar
een grote Halloweenparty te gaan). Het was leuk om een keer mee te
maken, maar doe mij toch maar liever carnaval in Raalte! De 2e dag was
het tijd voor een hapje en drankje met Bart en Mel. Gezellig, maar wel
vreemd om constant Engels met Bart te praten.
In Adelaide ben ik o.a. nog naar een free Cricket game in de Adelaide
Oval geweest (snapte alleen weinig van de spelregels), naar de Botanic
Gardens, South Australian Museum & art gallerie. Na een paar dagen
Adelaide was het weerzien met Jolien en Michiel en met hen heb ik een
tour naar de Outback gemaakt. Onze eerste nacht sliepen we in Coober
Pedy ondergronds. 50% Van de inwoners woont hier onder de grond, om de
hitte overdag en de koude woestijnnachten te ontvluchten. Ik heb hier
heerlijk geslapen (lekker stil en donker, totdat 2 mensen het
bijzonder leek om ondergronds in een krakend bed de liefde te
bedrijven, daar ging mijn heerlijke nachtrust). Coober pedy staat
bekend om zijn Opaalmijnen, we hebben dus ook een kijkje genomen in de
mijnschachten. En in het kangaroo-weeshuis kwamen mijn
(kangaroe)moedergevoelens toch wel een beetje bovendrijven (foto
volgt). Verder was het er vooral heet en stoffig en vol met enge
dronken aboriginals. Snel weer door richting Uluru. Oja, ik heb
inmiddels ook mijn eerste kangaroes in het wild langs zien hoppen en
ook kangaroevlees gegeten (Sorry baby-weeskangaroe, I hope it wasn't
your mother).
Uluru (Ayers Rock, 1 van de symbolen van Australie) was mooi, maar ik
vond zelf de Katja Tjuta's mooier. En dan vooral de pittige wandeling
door de ' Valley of the winds' (10 km rotsklauteren bij zo'n 30gr.
C). Maar het was de moeite waard, het was echt adembenemend mooi daar
(letterlijk en figuurlijk dus..). En ook de Kings Canyon was geweldig.
Deze trip begon met een klim genaamd ' heartattack hill'. Maar
aangezien wij die ochtend om 5.30uaan onze wandeling begonnenen het bovendien
bewolkt was, viel de klim heel erg mee. De nachten hierna heb ik
doorgebracht in mijn ' swag' (matje + 'slaapzak' ineen) onder een
prachtige sterrenhemel. De zonsopgang en -ondergang is hier prachtig.
Helaas konden we deze niet alle dagen zien vanwege slecht weer: maar
we hebben wel een mooie onweersbui meegepikt: flitsen boven Ayers Rock
en de Olga's, was ook heel mooi om te zien. Het zeer korte (5 min.)
buitje snachts was helaas wat minder... Een tropische regenbui in je
gezicht slaapt niet zo lekker..
Tijdens deze tour kreeg onze gids wat extra 'cultuurlessen' van een
andere zeer ervaren gids. We hadden dus het geluk dat we 2 gidsen
hadden. En ik heb hierdoor zeer veel bijgeleerd over de aboriginal
cultuur (ben nu dus ook niet zo bang meer voor het geschreeuw van ze,
hoort er allemaal bij). Ook durf ik nu gebruik te maken van de '
bushtoilets'. Tja, als je verplicht een liter water per uur moet
drinken en er binnen een straal van 10km nergens een wc te bekennen
is, zul je wel moeten). Al schrik ik me nog wel steeds elke keer
wezenloos als er iets in de struiken ritselt. Maar gelukkig is het dan
meestal gewoon een krekel oid. De redbackspider ben ik trouwens al wel
tegengekomen, en dan niet bij het bushtoilet. Maar bij een normaal
toiletgebouw.. Zo zie je maar weer.
In Alice Springs hebben we onder het genot van een heerlijk koud
biertje nog even ons favoriete dansje getoond aan de rest van de
wereld, via de live broadcasting in cafe Bojangles. In Alice Springs
kon ik nog net een bezoekje brengen aan de Royal Flying Doctors
Service, voordat mij een lange trip naar Darwin te wachten stond....