Als de weg oversteken geen uitdaging meer is, wordt het tijd voor een nieuw avontuur. (Inmiddels weet ik dat je hier eerst naar rechts moet kijken, dan links en dan weer rechts i.p.v. andersom, als je niet overreden wilt worden).
Dus op naar Mission Beach,met maar 1 doel voor ogen: uit een vliegtuig springen! (sorry mam).
Tijdens de 2,5 uur durende busrit van Cairns naar Mission beach keek ik af en toe wanhopig uit het raam. De lucht werd alsmaar grijzer en grijzer.. Toen het in Mission beach ook nog een begon te regenen zakte me de moed wel een beetje in de schoenen. Ik moest en zou vandaag gaan skydiven, want ik moest de volgende dag weer verder, omdat ik mijn zeiltripjerond de whitesundays al geboekt had. Gelukkig klaarde het langzaam wat op en na een telefoontje naar het skydivecenter wist ik het zeker: Ik kon vandaag weer wat angsten gaan overwinnen. Na het invullen van allerlei papieren (o.a. 'who to call in case of emergency, ' are you aware that skydiving can be dangerous etc., lekker ontmoedigd...) en een korte instructie gingen we de lucht in . Toen het vliegtuigje, met open luik tijdens het opstijgen een aantal haakse bochten maakte gierde de adrenaline me door het lijf. Doodeng, maar supertof. Dit was alvast een mooi begin! Op 14.000 feet hoogte was het dan zo ver. Na enkele seconden van doodsangst uitstaan, toen ik op het randje van het vliegtuigluik zat, kwam de pure kick van 60 sec. vrije val. Super! (Al denk ik dat ik niet zo charmant op de foto's sta; probeer maar eens een mooie glimlach op te zetten als je met je hoofd in een krachtige windturbine staat). Toen de parachute opende, ging de kick over in genieten van het mooie uitzicht over de regenwouden en het great barrier reef. En na een paar mooie bochtjes en een zachte landing stond ik weer met beide voetjes op het strand van Mission beach.
Yes, I'm still alive!!
And it was ' awesome' (zoals ze dat hier in Australie of op z'n Davors ;-) zeggen)
Missie volbracht.