Mission Beach, missie volbracht..

Als de weg oversteken geen uitdaging meer is, wordt het tijd voor een nieuw avontuur. (Inmiddels weet ik dat je hier eerst naar rechts moet kijken, dan links en dan weer rechts i.p.v. andersom, als je niet overreden wilt worden).
Dus op naar Mission Beach,met maar 1 doel voor ogen: uit een vliegtuig springen! (sorry mam).
Tijdens de 2,5 uur durende busrit van Cairns naar Mission beach keek ik af en toe wanhopig uit het raam. De lucht werd alsmaar grijzer en grijzer.. Toen het in Mission beach ook nog een begon te regenen zakte me de moed wel een beetje in de schoenen. Ik moest en zou vandaag gaan skydiven, want ik moest de volgende dag weer verder, omdat ik mijn zeiltripjerond de whitesundays al geboekt had. Gelukkig klaarde het langzaam wat op en na een telefoontje naar het skydivecenter wist ik het zeker: Ik kon vandaag weer wat angsten gaan overwinnen. Na het invullen van allerlei papieren (o.a. 'who to call in case of emergency, ' are you aware that skydiving can be dangerous etc., lekker ontmoedigd...) en een korte instructie gingen we de lucht in . Toen het vliegtuigje, met open luik tijdens het opstijgen een aantal haakse bochten maakte gierde de adrenaline me door het lijf. Doodeng, maar supertof. Dit was alvast een mooi begin! Op 14.000 feet hoogte was het dan zo ver. Na enkele seconden van doodsangst uitstaan, toen ik op het randje van het vliegtuigluik zat, kwam de pure kick van 60 sec. vrije val. Super! (Al denk ik dat ik niet zo charmant op de foto's sta; probeer maar eens een mooie glimlach op te zetten als je met je hoofd in een krachtige windturbine staat). Toen de parachute opende, ging de kick over in genieten van het mooie uitzicht over de regenwouden en het great barrier reef. En na een paar mooie bochtjes en een zachte landing stond ik weer met beide voetjes op het strand van Mission beach.
Yes, I'm still alive!!
And it was ' awesome' (zoals ze dat hier in Australie of op z'n Davors ;-) zeggen)
Missie volbracht.

Were the rainforest meets the reef (Cairns e.o.)

The rainforest was really rainy and the great barrier reef was really great!
Bij aankomst in Cairns viel het gelijk op dat Cairns een bruisende stad is. Toeristen opo het terras of wandelend op de boulevard en locals picknickend in het park of al joggende, fietsend of skeelerend op de boulevard.
In Cairns mag een bezoekje aan het great barrier reef natuurlijk niet ontbreken. Ik koos ervoor om een dagje met een kleine zeilboot mee te gaan. En dat was een goede keuze, ik heb een heerlijke dag gehad: het wsa mooi weer, de zee was rustig en ik heb uren van de onderwaterwereld genoten tijdens het snorkelen. (mijn rug genoot hier minder van: knalrood....auw, de volgende keer toch maar een stingersuit aantrekken). Koraal, gekleurde vissen in allerlei vormen en maten (o.a. Nemo), meezwemmen met de schildpadden.... En tussendoor een heerlijke lunch op de boot, tropisch fruit en tot slot een kaasplateau en wijn :-).
's Avonds nog lekker bij de 'Lagoon' (zwembad en park aan zee) gezeten en daar een paar Duitsers wat Nederlands bijgebracht. Toen we daar zaten kwamen er ook nog duizenden flying foxes overvliegen. Er kwam geen eind aan, zo'n 10 minuten lang konden we van dit mooie schouwspel genieten.
De volgende ochtend begon met een lichte paniek: Waar is mijn hoesje met pasjes (o.a. creditcard)?? Denkdenk, gisteravond had ik het internetpasje nog gebruikt, shit, bij de computer laten liggen?? Nee, daar lag ie dus ook niet. Veel tijd om verderte zoeken had ik niet, want de bus richting Port Douglas en Cape Tribulation stond te wachten. Ik had die nacht gedroomd dat er iemand in onze kamer liep rond te dwalen; was het dan toch geen droom?! Toen ik in de bus verder zocht in mijn tas vertelde de buschauffeur ook nog eens dat er vanaf nu geen telefoonbereik meer was... Godzijdank vond ik een paar uur later de pasjes tussen een notitieblokje. Mijn humeur was weer hersteld. Ik kon nu volop gaan genieten van het4e wereldwonder wat mij te wachten stond. (Na Uluru, Kakadu, Great barrier reef). Ondanks de regen, regen en nog eens regen was het prachtig in het regenwoud van Cape tribulation: bomen van 100-den meters hoog, soms met de raarste vormen, slapen tussen de junglegeluiden en wildlife spotten. Met als hoogtepunt een python die over mijn schoen heen kroop, aaaarghh.... Niet bewegen zei de gids, dan doet ie niets, ik stond toch wel even te trillen op mijn benen. Nu heb ik al wel eens een wurgslang om mijn nek gehad, maar zo in het wild is het toch wel even anders. De nachtwandeling midden door het regenwoud (wel met gids en zaklamp uiteraard) was best eng, maar een heel bijzondere ervaring! Allerlei spinnen, lizards, vuurvliegjes en zelfs lichtgevende takken (er is een bepaald soort schimmel die oplicht in het donker, heel apart om te zien)etc komen 's nachts te voorschijn.
's Ochtends brak het zonnetje nog eventjes door en daar heb ik natuurlijk gelijk gebruik van gemaakt. Samen met Michiel (niet de Michiel van Jolien hoor, die is inmiddels al weer in Nederland, met mijn zonnebril, foei ;-p) ben ik over het verlaten strand naar een mooi uitkijkpunt in het regenwoud gewandeld, heerlijk. Zo af en toe moesten de schoenen wel even uit, omdat heteigenlijk nog nietgenoeg eb was. Met ons zoutwaterkrokodillen, kwallen en cassowaries ontwijkde gedrag hebben we het gered om weer veilig bij het beachhouse aan te komen. Gelukkig konden we die dag ook weer terug richting Port Douglas en daarna Cairns. De avond ervoor zat iedereen namelijk vast in Cape Tribulation, omdat de enige brug over de rivier overstroomd was... (gelukkig had ik al in de planning om een nachtje in cape tribulation te blijven).
Nu ben ik even een dagje aan het bijkomen in Cairns en dan op naar Mission Beach, waar het hopelijk weer iets beter weer is!!

Op naar het tropische noorden..

Ik had het mooie plan om met de legendarische Ghan-trein van Alice Springs naar Darwin te gaan. Helaas kwam ik er iets te laat achter dat die maar 1x per week rijdt. En hij was natuurlijk net diezelfde dag al vertrokken.. Omdat ik geen zin had om een week in Alice Springs te wachten, vliegen te duur was en ik niemand kon vinden die nog een plekje vrij had in de auto besloot ik om me aan een 22-urende Greyhound bustrip te wagen.
Achteraf viel de busrit erg mee. Heb lekker kunnen slapen (was rustig in de bus, dus had heerlijk 2 stoelen), heb de drugscontroles met glans doorstaan (2x 5 agenten en 2 honden die de hele bus doorzochten) en ik had gezellig Nederlands gezelschap gevonden om de busstops mee door te komen. (En dit waren er nogal wat, omdat de buschauffeur in de outback ook als postbode fungeert).
In Darwin heb ik gezellige dagen gehad met Nicolien (die ik in de bus ontmoet had) en 2 Canadeze meisjes (Mia en Rosie). Heerlijk gezwommen en gerelaxed in het zwembad of waterfront (afgeschermd stuk zee), lekker gegeten (free meal bij 1 gekocht drankje, ideaal) en nog even gezellig bijgekletst met Tom from the UK, die ik in Alice Springs had ontmoet. Maar natuurlijk was het niet alleen relaxen. We zijn o.a. naar het Museum and Art Gallery of the Northern Territory geweest. Met o.a. een indrukwekkend deel over de verwoesting van Darwin door orkaan tracey. We gingen lopen, het was maar zo'n 3 km., maar alle Australiers verklaarden ons voor gek, aangezien je hier bij niets doen in de schaduw het zweet al blank op je rug hebt staan.
Ik ben ook nog een paar dagen naar Kakadu Nat. Park geweest. Ik werd er helemaal gek van de muggen en (steek)vliegen. Die beesten hebben hier zelfs resistentie opgebouwd tegen 80% Deet-insectrepellent volgens mij.. Maar verder was het er heel mooi: krokodillen, mooie uitzichten, regenwoud en heerlijk koud water in de creeks en onder de watervallen (zonder krokodillen?!)
In Darwin heb ik met gratis spelletjes in de pub ook nog een paar prijzen gewonnen :-). Mijn krab nr. 8 kwam dankzij mijn aanmoedigingen als eerste over de finish bij de crabrace: 2 gratis overnachtingen in Cairns in de pocket, yeah!! Nicolien en ik hebben ook nog de pubquiz gewonnen (met hulp van de barman, die ons alle goede antwoorden influisterde). We wonnen 80 AUD (zo'n 60 euro) aan gratis drank. We hadden opeens heeeeel veel vrienden ;-). Samen met Rosie en Mia heb ik ook nog een buspas voor NZ (twv 400 AUD) gewonnen en die probeer ik vandaag nog te verkopen voor een mooi prijsje (tja,ik blijf toch een Nederlander)
Oja, het regenseizoen is hier inmiddels aangebroken. Ik heb er alleen nog weinig van gemerkt. Wel is er bijna elke middag/avond prachtig onweer te zien (om de 5 sec. kleurt de donkere lucht helemaal witgeel). Het zorgt alleen niet voor afkoeling, snachts blijft het hier nog steeds zo'n 28 graden. Gelukkig heeft mijn kamer goede airco en een ventilator. .

ps. Ik hoorde gisteren van een kamergenootje (de eerste Aziaat die beter Engels spreekt dan mij, en dat is niet zo heel erg moeilijk) dat er in het hostels waar ik in Alice Springs zat was ingebroken. Aboriginals zijn snachts over de beveiligingshekken heen geklommen, hebben de spijlen voor de ramen weten te verwijderen en hebben op die kamer alle tassen leeggehaald... Het bleek om precies dezelfde kamer te gaan als waar ik 5 dagen geleden had geslapen. Ik moet er niet aan denken dat dat mij was overkomen.

pps. Superleuk om jullie reacties te lezen!! Het lukt me alleen niet om alles persoonlijk te beantwoorden.

pps. Ik ga nu maar eens mijn was doen, tas inpakken, en dan vannacht om 3.45u (!!) :-0 naar het vliegveld. Het volgende verhaal komt dus vanuit Queensland, oostkust: Azuurblauwe oceaan, great barrier reer, rainforest, here we come!

Adelaide en the Red Centre

Toen ik bij aankomst in Adelaide 's avonds laat de bus (vanaf het
vliegveld naar centrum) uitstapte had ik geen idee waar ik heen moest.
Maar op de hoek van de straat was een discotheek met 3 uitsmijters
voor de deur en gelukkig was 1 ervan zo vriendelijk om mij persoonlijk
af te zetten voor de deur van het hostel. Voelde toch wel even fijn
zo'n persoonlijke bodyguard :-)
De dagen in Adelaide stonden in 't teken van het weerzien met
bekenden. En dat kwam eigenlijk precies op het goede moment, want ik
had de 1e dag in Adelaide namelijk mijn eerste dipje: het was koud en
slecht weer, ik had mijn gezicht verbrand (dat verdomde gat in de
ozonlaag ook..), het was zondag, dus in de stad viel ook niet zoveel
te beleven en ik ergerde me aan het onverstaanbare gebrabbel van mijn
2 chineze roommates. En door dit alles kreeg ik toch wel een beetje
heimwee.Gelukkig was het 's avonds nog wel gezellig in het hostel en
bij de Halloween-party (In het vliegtuig werd ik uitgenodigd door een
jongen uit Adelaide om samen met hem, zijn vriendin en vrienden naar
een grote Halloweenparty te gaan). Het was leuk om een keer mee te
maken, maar doe mij toch maar liever carnaval in Raalte! De 2e dag was
het tijd voor een hapje en drankje met Bart en Mel. Gezellig, maar wel
vreemd om constant Engels met Bart te praten.
In Adelaide ben ik o.a. nog naar een free Cricket game in de Adelaide
Oval geweest (snapte alleen weinig van de spelregels), naar de Botanic
Gardens, South Australian Museum & art gallerie. Na een paar dagen
Adelaide was het weerzien met Jolien en Michiel en met hen heb ik een
tour naar de Outback gemaakt. Onze eerste nacht sliepen we in Coober
Pedy ondergronds. 50% Van de inwoners woont hier onder de grond, om de
hitte overdag en de koude woestijnnachten te ontvluchten. Ik heb hier
heerlijk geslapen (lekker stil en donker, totdat 2 mensen het
bijzonder leek om ondergronds in een krakend bed de liefde te
bedrijven, daar ging mijn heerlijke nachtrust). Coober pedy staat
bekend om zijn Opaalmijnen, we hebben dus ook een kijkje genomen in de
mijnschachten. En in het kangaroo-weeshuis kwamen mijn
(kangaroe)moedergevoelens toch wel een beetje bovendrijven (foto
volgt). Verder was het er vooral heet en stoffig en vol met enge
dronken aboriginals. Snel weer door richting Uluru. Oja, ik heb
inmiddels ook mijn eerste kangaroes in het wild langs zien hoppen en
ook kangaroevlees gegeten (Sorry baby-weeskangaroe, I hope it wasn't
your mother).
Uluru (Ayers Rock, 1 van de symbolen van Australie) was mooi, maar ik
vond zelf de Katja Tjuta's mooier. En dan vooral de pittige wandeling
door de ' Valley of the winds' (10 km rotsklauteren bij zo'n 30gr.
C). Maar het was de moeite waard, het was echt adembenemend mooi daar
(letterlijk en figuurlijk dus..). En ook de Kings Canyon was geweldig.
Deze trip begon met een klim genaamd ' heartattack hill'. Maar
aangezien wij die ochtend om 5.30uaan onze wandeling begonnenen het bovendien
bewolkt was, viel de klim heel erg mee. De nachten hierna heb ik
doorgebracht in mijn ' swag' (matje + 'slaapzak' ineen) onder een
prachtige sterrenhemel. De zonsopgang en -ondergang is hier prachtig.
Helaas konden we deze niet alle dagen zien vanwege slecht weer: maar
we hebben wel een mooie onweersbui meegepikt: flitsen boven Ayers Rock
en de Olga's, was ook heel mooi om te zien. Het zeer korte (5 min.)
buitje snachts was helaas wat minder... Een tropische regenbui in je
gezicht slaapt niet zo lekker..
Tijdens deze tour kreeg onze gids wat extra 'cultuurlessen' van een
andere zeer ervaren gids. We hadden dus het geluk dat we 2 gidsen
hadden. En ik heb hierdoor zeer veel bijgeleerd over de aboriginal
cultuur (ben nu dus ook niet zo bang meer voor het geschreeuw van ze,
hoort er allemaal bij). Ook durf ik nu gebruik te maken van de '
bushtoilets'. Tja, als je verplicht een liter water per uur moet
drinken en er binnen een straal van 10km nergens een wc te bekennen
is, zul je wel moeten). Al schrik ik me nog wel steeds elke keer
wezenloos als er iets in de struiken ritselt. Maar gelukkig is het dan
meestal gewoon een krekel oid. De redbackspider ben ik trouwens al wel
tegengekomen, en dan niet bij het bushtoilet. Maar bij een normaal
toiletgebouw.. Zo zie je maar weer.
In Alice Springs hebben we onder het genot van een heerlijk koud
biertje nog even ons favoriete dansje getoond aan de rest van de
wereld, via de live broadcasting in cafe Bojangles. In Alice Springs
kon ik nog net een bezoekje brengen aan de Royal Flying Doctors
Service, voordat mij een lange trip naar Darwin te wachten stond....

Sydney zit er voorlopig al weer op...

De 1e paar dagen heb ik toch nog wel behoorlijk last van een jetlag gehad. 's Ochtends al om 4 `a 5.00h. klaarwakker in bed, behoorlijk moe en hoofdpijn. Maar ondanks dat heb ik gelukkig nog wel veel leuke dingen gezien en gedaan: Rondgewandeld in Chinatown, heerlijk genoten van de rust, geuren en geluiden in de 'Chinese gardens of friendship'. Hier heb ik ook de eerste lizards gespot (Bas H.: jij wou foto's van 'enge' dieren en visjes: die volgen snel...). In Sydney wildlife centre kon ik nog veel meer enge en rare dieren bewonderen. Wat leven er een rare beesten in Australie zeg! Ik heb echt de meest vreemde schepsels gezien. Helaas was ik vergeten de accu van mijn fotocamera op te laden, net op het moment dat ik een kangaroe ilde aaien begaf hij het..grr. Maar er zullen vast nog wel meer kangaroos en koala's volgen. Ik weet nu in ieder geval wel hoe de dodelijke red back spider en de box jellyfish eruit zien. Dus als ik die straks ergens zie ren of zwem ik heeeeel hard weg. Verder heb ik nog lekker mensen en boten gekeken in Darling Harbour. Al die indrukken maken hongerig en aangezien ik op weg naar mijn hostel zo'n 4 pizzahuts, 3 mcDonalds, 5 KFC's en 6 Hungry Jacks tegenkom hoeft ik geen honger te lijden. Geheel in stijl kies ik natuurlijk in de Hungry Jack voor de Aussie whopper (burger, bacon, geroerbakt ei, sla, ketchup en rode biet), best lekker! Mij keuze gisteren voor een bak noodles pakte minder goed uit. Het was wel erg lekker, maar ik moest met stokjes eten... Midden tussen allemaal chinezen voelde ik me toch wel wat ongemakkelijk. maar na even oefenen kreeg ik gelukkig de smaak te pakken en heb mijn hele bordje leeggekregen. Verder heb ik nog de wijk 'the Rocks', met pitoreske winkeltjes, huizen en pubs bezocht. En ik dacht ook wel even naar de overkant van de Harbour Bridge te kunnen lopen. Pfff, dat heb ik geweten, verwaaid en met blaren op mijn voeten kwam ik terug. Maar ik kreeg er wel een mooi uitzicht voor terug ;-) Ik ben ook nog naar het Sydney Sealife Aquarium geweest, met glazen tunnels onder het water door, erg mooi om te zien, al die kleurrijke, mooie en soms erg vreemde vissen die boven, onder of naast je zwemmen. Maar die haaien wil ik niet graag zonder glazen wand ertussen tegenkomen! Ik was nog wel zo stoer om een haaienei te aaien :-).
Het hostel waar ik nu zit is trouwens erg goed. Wel wat groot en onpersoonlijk, maar de mensen van de receptie zijn aardig en behulpzaam, de keuken en douches van alle gemakken voorzien en ruime kamers. Ik zat eerst op een 4p. kamer en nu op een 6p. Tot nu toe voornamelijk met Duitsers en chinezen.
Voordat ik stop met dit verhaal wil ik jullie een mooie blunder van mezelf niet onthouden: Ik heb 4 dagen een uur te vroeg geleefd. Blijkbaar had ik op het vliegveld al mijn horloge verkeerd gezet.. Gelukkig kwam ik er nog net op tijd achter, anders had ik vandaag misschien mijn vlucht wel gemist.Zometeen pak ik de trein envlieg ik naar Adelaide. Ik ben in Sydney nog lang niet uitgekeken, maar gelukkig ben ik met kerst en oud en nieuw weer hier. Dinsdag komen Jolien en Michiel ook in Adelaide aan en dan ga ik gezellig een weekje met hen op pad!

See ya!

ps foto's volgen snel! duurt alleen steeds een eeuwigheid om die dingen te plaatsen....

foto\'s

Hoi allemaal,

Ik vind het erg leuk om jullie reacties te lezen!

Vandaag heb ik ook wat foto's toegevoegd.. (dus niet alleen die boom die er gisteren al bijgevoegd was).

Zaterdag vlieg ik naar Adelaide, om vanuit daar de Outback te gaan verkennen.

Kus,

Else-Miek

1e dagen Sydney

Zondag 24 oktober: Tas gepakt, 13 kg., 1e obstakel al overwonnen: die backpack gaat mij in ieder geval dus geen dubbele hernia bezorgen

. Op naar Australie! Nadat ik op schiphol uitgezwaaid was door Steffie, papa, mama en Andor stond ik er dan toch echt alleen voor. Londen Heathrow was nog even spannend. 2 Uur overstaptijd is op papier prima te doen. Maar als je vliegtuig dan eerst tig rondjes boven Londen moet blijven cirkelen (wel een mooi uitzicht over londen trouwens) en uiteindelijk mag landen op de allerverste landingsbaan, tja dan wordt het toch nog stevig doorlopen... Maar Else-Miek zou Else-Miek niet zijn als dit ook allemaal (hetzij op het allerlaatste moment) wel weer goed ging. De vlucht naar Bangkok verliep verder prima. Ik zat naast een aardige Brits-Grieks-Australische vrouw die constant 'sorry' en 'my darling' zei en me bovendien volstopte met Engelse drop en lekkere zelfgemaakt olijfbroodjes. Als ik zo om me heen keek in het vliegtuig, had ik het heel wat slechter kunnen treffen (ik was blij dat ik niet naast de 1-benige man van zo'n 200kgvan een paar stoelen verderop zat). Na een filmpje, een beetje lezen, een ' overheerlijk' vliegtuigdiner incl. flesje wijn, een paar uur slechte slaap, een typisch engels ontbijtje (scrumbled eggs, bacon, sausage and mushrooms) en een beetje naar buiten staren stond ik alweer in Bangkok, waar de hitte me tegemoet kwam en ik me eindelijk eens groot voelde. De laatste 9 uur vliegen leek een eeuwigheid te duren en ik was dan ook heel blij toen ik s' ochtens rond 8 uur uiteindelijk bij mijn hostel was aangekomen. Ik wilde eigenlijk heeeeeeel lang gaan slapen. Maar om een jetlag te voorkomen ben ik gelijk maar met een goede kaart op zak de stad gaan verkennen.
De eerste indruk van Australie is goed: Wat zijn de Aussies toch vriendelijke mensen! En het bekende 'no worries' heb ik nu al zo'n 100x gehoord, maar toch blijft het leuk klinken. Via het centrum (wolkenkrabbers, fruit-en koffiebars, en veel leuke winkels) onder de zwevende monorail door ben ik naar Sydney harbour gelopen. En terwijl ik daar heerlijk in het zonnetje zat te genieten van het uitzicht op de Harbour Bridge ben ik bestolen! Gelukkig niet van mijn portomonnee, maar een hongerige zeemeeuw griste mijn broodje uit mijn handen, nog voordat ik zelf de 1e hap kon nemen. Daar ging mijn lunch... :-( Daarna heb ik een kijkje genomen bij het Opera house en de rest van de middag heb ik doorgebracht in de Royal Botanic Gardens. Ik heb daar heerlijk genoten: van het zonnetje, van het mooie uitzicht, van de fanatiek sportende australiers, van het ongedwongen praatjes maken met wildvreemden, van het geluid van de vele vogels en van de mooie bloemen en bijzondere bomen. Minder genoot ik van het gekrijs van de vleermuizen in Palm Groove. Maar het was wel een bijzonder gezicht: 1000-den vleermuizen (flying foxes) hangend in de bomen. Om een uurtje of 19.00u wasik weer terug bij het hostel, waar ik mijn ogen niet lang meer open kon houden.....

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Oké mensen, voordat jullie het weten ben ik alweer terug: maarna enig aandringen van bepaalde mensen,zal ik hier zo af en toe een verhaaltje en/of wat foto's plaatsen, zodat jullie op de hoogtekunnen blijven vanmijn avonturen down under.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwefoto's op deze site staan? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Groetjes,

Else-Miek